Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική

Καταχώρηση 2020/02/09

Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας σήμερα και ας θυμηθούμε τον ύμνο στην ελληνική γλώσσα του Οδυσσέα Ελύτη.

Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική

το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου...

Εκεί σπάροι και πέρκες

ανεμόδαρτα ρήματα

ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια

όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε

σφουγγάρια, μέδουσες

με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων

όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη...

 

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη...

Εκεί ρόδια, κυδώνια

θεοί μελαχρινοί, θείοι κ' εξάδελφοι

το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια.

Και πνοές από τη ρεματιά ευωδιάζοντας

λυγαριά και σχίνο

σπάρτο και πιπερόριζα

με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων

ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι.

 

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!

 

Εκεί δάφνες και βάγια

θυμιατό και λιβάνισμα

τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια.

Στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλα,

κνίσες, τσουγκρίσματα

και Χριστός Ανέστη

με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων.

Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου...

 

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!

Οδ. Ελύτης: Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική

Ψαλμός Β’ της ενότητας «Τα Πάθη», από Το Άξιον Εστί

 

Παρακολουθούμε την αδιάσπαστη και συνεχή πορεία της ελληνικής γλώσσας από τα αρχαία χρόνια (αμμουδιές του Ομήρου), στη βυζαντινή παράδοση (… τα πρώτα Δόξα Σοι) και τέλος στη νεότερη Ελλάδα στον Ύμνο του Δ. Σολωμού (εις την Ελευθερίαν). Με τον λεξιλογικό της πλούτο, στα συγκεκριμένα αλλά και στα αφηρημένα, αποδεικνύεται ως η μόνη ικανή να εκφράσει και να υμνήσει τα πάντα.

Κατερίνα Βελιβάση

Φιλόλογος

Cookie Policy

This site uses cookies to store information on your computer.

Do you accept?